ویژه_صبح نیوز:پدراین خانواده در شهر کوچکى دراتریش، به مدت ۲۴ سال دختر خود  در را در زیرزمین خانه اسیر کرده و به عنوان همچون کنیزی برای بهره‌گیری جنسی در خدمت خود گرفته بود. از  دختر، ۷ فرزند به دنیا آمدند که سه فرزند همچنان تا کشف جنایت در زیرزمین زندگى مى کردند و از ارتباط با دنیاى خارج محروم بودند.

به گزارش”صبح”،آنچه این واقعه را منحصر به فرد مى سازد، تنها بیرحمى و زیر پا گذاشتن معیارهاى اخلاقى نیست، بلکه انرژى عظیم مخربى است که این مرد ۷۳ براى زندگى دوگانه خود به کار گرفته است.

روزنامه ”راین تسایتونگ“ چاپ آلمان درباره نحوه اجراى این جنایت در یک خانواده اتریشى مى‌نویسد:

«ظاهراً اینطور به نظر مى رسد که ما هر ساله مجبوریم  تصور خود را از شرارت انسانى بسط دهیم. آیا به هیچ چیز در این دنیا دیگر نمى توان اطمینان داشت، دنیا بیش از پیش رو به خشونت مى گذارد و انسان ها  روز به روز بدتر از گذشته مى شوند؟ این مطالب تنها سخنانى آرامش بخش براى ما هستند. ما، انسان ها باید از آشویتس هیتلر، اردوگاه هاى کار اجبارى استالین و مزارع مرگ پل پوت  به اندازه کافى درباره سویۀ سیاه روح انسانى درس گرفته باشیم. ردولف اگ (Rudolf Egg) ، روانشناس در امور جنایى، در مورد این پدر یا پدر بزرگ دیو سیرت از اتریش بر این نظر است که انسان ها قادر به انجام امور باورنکردنى در معناى خوب و بد آن هستند. این روانشناس عامل این جنایت را  انسانى به غایت قدرت طلب ارزیابى کرده که خانواده خود را  همچون اموال شخصى دانسته و براى پیشبرد خواست هاى خود با توسل به قهر و ارعاب  سرانجام هر گونه مقاومتی را در هم شکسته است.»

روزنامه فرانسوى ”لا پروانس“ در تفسیر سرگذشت باورنکردنى این خانواده اتریشى چنین تفسیر می‌کند:

«سوا از انزجار از  این عمل باید اشاره به ترس خاموشى از این مرد منحرف داشت که خانواده خویش را بنا به امیال خود به خدمت  گرفته بود. این مرد براى تحقق امیال جنسى خود دختر و تمام خانواده خویش را مطیع  ساخته بود. آنچه  در این میان غیر طبیعى  و بیمارگونه است این مسئله است که او با شیوه هاى غیراخلاقى  و با رفتارى دهشتناک به امیال خود جامه عمل پوشانده و در این میان واقعیت را نیز دیگرگونه جلوه داده بود. این پدر منحرف مطمئناً به دختر و فرزندان مشترکشان اینچنین تلقین مى کرده که آنان تشکیل خانواده اى نیکو را داده که در آن همه یکدیگر را دوست مى دارند.»

روزنامه انگلیسى ”تایمز“ درباره زندگى دلهره آور و همزمان غم انگیز یک خانواده اتریشى می‌نویسد:

«باید میان احترام به حریم خصوصى و بى تفاوتى صرف تفاوت گذاشت. در انگلستان دوچرخه سوارى توسط اتومبیلى زیر گرفته مى شود و در جا در خیابان جان خود را از دست مى دهد. رانندگان دیگر به جاى لحظه اى درنگ و کمک به او با کج کردن مسیر به راه خود ادامه مى دهند. گله انسانى در مقایسه با آدم منفرد بندرت  احساس همدردى و مسئولیت از خود نشان مى دهد.حال مردم اتریش براى تصویب قوانین جدید فریاد سر برآورده اند، اما قوانین جدید نیز نمى توانند مانع از انجام اعمال  دهشتناک شوند. ابعاد انزجار از این سوایى در شهر کوچک آمشت تن (Amstetten)، بسیار بزرگ است. اما درسى که از این تراژدى مى توان گرفت اینست که  یک جمع انسانى بدون مراوده و ارتباط  با یکدیگرشایسته نیست که نام جامعه را بر خود بگذارد.»

روزنامه آلمانى ”نویه اوزنابروکر تساتونگ“ با ناباورى درباره  ماجراى دلخراش خانواده اتریشى می‌نویسد:

«آیا ما مواجه با یک زندگى دوگانه بى نظیر هستیم؟ پذیرش این مسئله مشکل است. آیا واقعاً همسر این مرد و فرزندان بالغ نمى توانستند پرتگاه موجود در خانه را ببیند؟ و یا اینکه نمى خواستند که آنرا دریابند؟ این مسئله ناشى از چه بود، از ترس و یا از بى تفاوتى؟ چرا همسایگان درباره دختر خانواده که ظاهراً به فرقه اى دینى پیوسته ولى در اصل به عنوان برده اى دراسارت بسر مى برد، پرسش نمى کردند؟ اما ادارات دولتى نیز درباره محل اقامت این دختر جوان دست به بررسى جدى نزدند. پرسش هاى بیشمارى درباره مسئولیت مشترک در گذشته وجود دارند.  پاسخى روشن در این زمینه اینچنین است: به دقت نگاه کنید و روى خود را بر نگردانید. سخن گفتن دراینباره آسان ولى انجام آن بسیار مشکل است. اهمیت این ماجرا براى رسانه هاى عمومى نیز حد معینى دارد. به خاطر احترام به سرنوشت قربانیان این حادثه وحشتناک رسانه ها باید با حساسیت بیشترى بدان برخورد کنند.»(منبع:دویچه وله آلمان)